Pazar var bugün.
Annem heyecanlı adeta. Sabah sabah başladı bir enerji, bir heyecanla pazardan hangi sebze ve meyvelerden almamız gerektiğini, onlarla ne yapacağımızı saymaya.
Tek sosyal aktivitesi, yürüyüş ve hareketi bu çünkü. Böyle çıkartmak istiyor hepsini bir arada.
Ne kadar uzun sürüyor düşünün. Normalde yürümekten kaçtığı için tabi pazara kadar zor gidiyor, sonra ilk bulduğu boş tabureye oturup kalıyor en az yarım saat. Hele pazarcıyla sohbete dalarsa oooh!
Sonra tek tek baştan sona tüm pazarı gezip, kolaçan edilecek sonra hangilerinden alınacaksa alınacak. Tabi yine bu arada pazarcılar ve müşterilerle sohbet ve sosyalleşme ihtiyacı da giderilecek. Dönüş yorgunluk. Günlerce de pazarda yaşananların değerlendirildiği sohbetler! Olumsuz elbette. Herkes kötü, çirkin, yakışmamış ve yanlış. Tekrar tekrar aynı şeyler temcit pilavı gibi. Ta ki bi sonraki pazarın olduğu güne kadar..
Ne kadar eğlenceli hayatım ne kadar sosyal. Bize yeter, bize yetiyor.
Annem beni ihtiyaç duyduğu ama varolmayan yaşlı, emekli kocası yerine koyuyor.

Nasıl temizlik yaparken suratsızmışım, oysa ki güle oynaya da olmalı değil mi? Kafayı yedim çünkü.
Pazarda da suratsızmışım. Sıkılıyorum. O kadar uzuuuun sürüyor ki, işkence gibi. Ama yaşlı, emekli, tek sosyal aktivitesi pazar olan hanımlar gibi büyük keyif almamı bekliyor annem istiyor.
Ne güzel hayat. Bize yeteer.