Bişeyden dert yanmayagör; ya ben ya ben?? Ben neler yaşadım? Ne acılar çektim!
Ya tabi de; sanki ben hiiç yaşamadım acı!
Tüm çocukluğum ilk gençliğim travmalar, üzüntüler,  mutsuz huzursuz bir ev, antisosyallik; cezalı gibi soyutlanma ve yine mutsuzluk!
Sonra anne babamızın ayrılığı daö annemin üzüntüsü siniri sanki bize hiç yansımadı.
Kendinin en azından acı yaşadığı yıllar başa çıkabileceği, yetişkin yaşları, çocukluğu ilk gençliği çok iyi geçmiş.
Ama anlamaz, hayır en çok acıyı o yaşadı!
Bi de sen suçlu olursun söyledin diye.
O neler çekmiş neler yaşamış! Bizimkisi neymiş ki? Hep bizim için katlanmış, bense şikayet ediyormuşum!
Ha yalan söyleyeyim yani kendi bana geçmişiyle övünürken; mutsuz geçti küçüklüğüm ya ne???
Kabul de etmiyor yani ha! Hay Allahım!
üzücü bir olayla çocukken mi yetişkinken mi baş etmek daha zor?
Ama çocukken anlamazmışsın ki hatırlamazmışsın oysa o herrrrşeyi hatırlıyormuş!!
Ama baş etmek için bilincin var; çocukken bilmediğin tam anlayamadığın şeylere üzüntü ve korku duyuyorsun!
Unutulurmuş ama yaa kendi nasıl unutsunmuş hiçç unutmazmış hiç; bizimki neymiş ki kendi çektiklerinin yanında???!
Acı üzüntüde bile yarış halinde ve hep haklı.
Yetişkinken bile yenemediğin şeyler var çocukken bilincine ruhuna işliyor oysa; sonra başka şekilde çıkıyor acısı.
çocukken bilmez anlamaz unuturmuşsun o kadar etkilemezmiş diyor hala!

her konuda üstün olacak, yarış halinde sanki. gel de konuş şimdi, canın istemiyor ki. sonra da hiç konuşmuyoruz diyor.

artık son moda; konuşmuyor ki boyuna övünüyor!! çocukluğu ilk gençliğinin şahaneliği sonra yaşadığı acılar!!

her konuda beni geçer