şimdi bakıyorum arkadaşlarım çocuklarının her yaptığına hayran; hatta bi tanesi dışkısını bile uzun uzun anlatmıştı!. Her yaptığı işin, her katıldığı gittiği yerde fotoğrafları oluyor, en uyduruk çizim bile sanat eseri gibi geliyor, boğazını yırtarak şarkı söylese oktav oktav sesi var sanıyor: hepsine göre çocukları en mükemmel ve en muhteşem, hepsi enn büyük adamlar olacaklar...
Bizim çocukluk fotoğrafımız bile az: hani 80lerde öyle her evde makine olmazdı, bizde de yoktu annem inatla gereksiz gördü, almadı; nasılsa teyzemlerde vardı. Onlarla biyere gideceğiz, gelecekler de makinayı da unutmamış olacaklar da çekilecek, basıtırlacak, ben isteyeceğim negatifi...
Kimsenin anıları umrunda değildi bizim evde bana kalırdı bu iş; sonra bana gereksiz işler uzmanı derdi. Ama gün gelir kendi fotolarına bakıp nostalji yaparken nasıl da hayıflanırdı bilmem ne zaman yerde fotom yok diye!!
Ama ben desem amaan boşver, ya da umursamaz bana kalır uğraşması.. Ben olmasam albüm uyduruk olacak.
Ha zaten boşandıktan sonra babamızla olan fotoğrafları hiç bizi düşünmeden yırtıp atmış!
babamla olan fotoğraflarımızdan üç beş tane kalmış o da bizdekilerden değil, halamlardan aldığım fotoğraflar. olmaz olsunmuş!!
sen nefret edebilirsin!! ben de bazen sevmeyebilir kızabilirim ama o benim babam. insanın anılara ihtiyacı vardır. annem ama sadece kendinin anılarını önemser!! uzun uzun anılarını dinleriz ama bizim babamızla fotoğrafımız bile olmayacak!!
Gayet de pişkin o mendeburla anıyı napacakmışız, batsınmış öyle fotoğraf!!
Tamam ama bize o kadar da kötü baba olmadı; sanırsın içip içip dövmüş: hiç kötü davranmazdı tabi eğer ortada görünürse...
Zahir baskıya, dırdıra tepkisi öyleydi onunda. Sorumlulukları yıkmış da olabilir ama sonuçta babamız, bizi leylek getirmedi, bile bile yaptınız bizi, ama yine de fotoğrafı bile lazım değil!
O yıllardan çok az fotom var, o da fotoda babam yok diye kalmış, çok azı da yarım; babamın kısmı kesilmiş.
O zamanlar tamamen hayatımızıdan çıksın unutalım istiyordu; hala öyle; ama her olumsuz konuyu da baban-babaannen-deden-
Benmişim karamsar, susturur beni asabını bozmuşum; ben de kapanırım içime:sonra hiç konuşmuyoruz der! çizime yazıya veririm saçma bulur, müsriflik der!! boşuna odamı karman çorman ediyormuşum, napayım?konuşmauayım karamsarım, yazıp çizmeyeyim kağıt gitmesin, dışarıda dolaşmayayım başıma bişey gelir.napayım? Tıkın!!
Bi tek bunu bilir.. O yüzden çizimlerimi, notlarımı, günlüğümü bile sobaya atıp yakmışlığı var. Defterimi aldı okudu sanmış kızmıştım aman ne okuayacakmış saçma sapan şeyleri zaten yazım da okunacak gibi değil çirkinmiş, evde fazlallık istemem, düzenli olacaksınız der yakmış...
Arkadaşımın verdiği çizimi de zaten sanki picasso olacakmış, bi halta benzememiş demişti; hele benimkliler daha da değersiz hoop sobaya ya da çöpe...
Bak ablam ne güzel tertipli, düzenli, hiç müsrif değil! Ne yazar ne çizer kendisi; çeneye vurur annem gibi derdi; saftirik ve iyimser olduğu, tatlı olduğu için o dinlenir çoğu zaman. Ama ben hain karakoyun!
Zaten evliliklerini de kurtaramamışım, belki oğlan olsaydım, ama kız... Neyse işte bi ansiklopedinin içine saklayıp unutmuşum bi çizimimi, bulunca bilgisayara aktarmak için taradım.
Ne o?
Eski bi çizim.
Kimin?
Benim.
Ee napıyorsun öyle?
Bilgisayara kaydedecem anne.
Niye ki ne gerek var?
Anı olsun diye.
Aamaan sanki çok da bişey seni duyan da resim yarışmasında derecelisin sanır...
Bi zaman madem seviyorsun bak yarışma var katıl dedi bana orta 1de..
Sonra yaptığım resmi beğenmedi, bi de kızarım diye gizli almış değiştirmiş; ama kendi daha iyi yapıyormuş hep benim iyiliğim için... Kızınca da ben iyilik bilmezmişim, kontrolcülüğünden resim yarışmasına bile karışıyor. Kendi sayesinde ödül alacakmışım, ne ödülü ne????hiç bişey alamadı, yetişkin müdehalesi o kadar belliydi ki; o öyle olmaz diye benim hayal gücümü değiştirdi; sonra da kendi resmimle katılsam da zaten hiç alamazmışım, en azından kendini geliştirmiş nazlı demiştir öğretmenin diyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder