En sevdiği şey benim hevesimi, şevkimi kırmak. Adeta haz alıyor. Kendi duygu ve düşüncelerine o kadar saplanmış ki onları bana empoze etmeyi öyle istiyor ki, bunun için benim kişiliğimi hiçe saymak ne ki beni aşağılık kompleksine, özgüven eksikliğine, korkak, zavallı ve muhtaçlığına sürüklemeye razı.
Spora başlayacam aynı şey.
Resim çizmeye başlayacam aynı.
Beni vazgeçirmek keyfi.
Pek sportif değilsin ama dene bakalım değil mesela; alaylı bir edayla spor mu yapacaksın? Bu yaşta atlet ol bari. Ya da sen hiç spor yapamazdın ki!
Ha fırsat buldu mu ama kendini över! Yani ben şahaneyim sen bir hi. Demek ister gibi.
Eskiden yaylaya giderlermiş en kolay o tırmanırmış tepelere, bilmem nerede ağaçların tepesinden inmezmiş!! Ne olmuş ya ne işine yaramış ki anca övünmeyi bilir. Demiyor ki benim kızlar apartman çocuğu üstelik boşanmış bir annenin sosyallikte soyutlanmış kızları; ağaç mı vardı tırmanmadık, tepe mi gördük? Pikniğe bile gitmedik ki! Hele bir zaman teyzemlerin senede 2 defa gelmesine kaldık sosyallik diye! Yanımızda sadece bi erkek varsa sosyalleşmeyi hak ederiz! Kendi mutsuz umutsuzluğu hayatımızı ele geçirdi ve bunu çok normal gördü, sonra da çocukluk, ilkgençlik yıllarındaki hayatıyla bana övündü!!
Bişey de demen de yasak o zaman kötü evlatsın! Sus otur! özgüvensiz ve asosyal ol annene laf edeceğine. Gayet normal görüyor yani hiç sosyal hayatımızın olmamasını; benim yaşadıklarımı kızlarım yaşayamadı diye düşünüp bir yol aramadı, memnun kaldı hatta daha da asosyalini umdu! Robot gibi bir hayat, herşey sadece görev; şubat tatilinde teyzemler geldiğinde çıkabiliriz ve lütfedip yazın da gelirlerse! Ki gelmedikleri de oldu. Biz de o yaz hiç ama hiç bişey yapmadık! Normalmiş bu bak ablam bişey diyormuymuş demek benim saçmalamam ablam ihtiyaç duymuyormuş. Hal böyle olunca gel de tatili sev. Hafta sonu bile bir eziyetti.
Ha öncesinde boşanmanın çok mu mutluydu, sanmam ama tam hatırlamıyorum çok küçüktüm. Teyzeme göre her zaman biraz ciddi biri olmuş ama küçükken gençken çok güler eğlenirlermiş.
Kendini mutluluğa kapatmış sanki sonra yetmemiş bize de.