Hiç olumlu bişeyden bahsetmeme imkan yok ki.
Bişeyi komik bulsam söylesem ya hiç komik değil der ya şimdi çekemem, şimdi sırası mı, ay şimdi hiç umrumda değil vb der.
Sonra da bana hiç konuşmuyoruz der!
hatta hiç bana anlatmıyorsun, hiç paylaşmıyorsun, hergün ne yapıyorsun hiç bilmiyorum.
anlatmaya kalktın mı da işte, komik değil, bu da dert mi, ne manası var... vb vs der; başka şeylere dalar dinlemez ya da konuşma ilham verir kendi başlar dertlerini, yaşadığı üzücü şeyleri anlatmaya; güya ben konuşacaktım ele geçirir gene...
Olumsuz bir durumu anlatmam daha da kabahattir çoğu zaman; zaten dinlese de aman kafana taktığın üzüldüğün şeye bak, bu mu? ay ben neler çekti neler neler hem işte hem evde!der.
Ya da ay Nazlı asabımı bozdun, ay sinirimi bozma; ay şimdi hiç olumsuz şeylerden bahsedemem, hiç çekemem şimdi! Susuturur ya da önemsiz bulur.
Sonra da hiç konuşmuyoruz.
Ben annemin her dediğini yapmak bir yana tabi, 'sohbet'lerini dinleyip, onaylayıp, soru soracağım o anıyla ilgili. Kötü şeylerdeyse lanet okuyacağım. işte konuşma budur! Tansiyonu çıkmışsa iyice dalıyor eskilere, kötü şeylere elbet, iyi anılarını o kadar az anlatır ki; sorsan sonunda anlatının muhakkak kötü bir yere bağlar zaten... Gece yarıları hatta uykulardan uyanıp kötü anı ve beddualarını, nefretlerini koyun gibi dinleyeceğim. Ama benim sohbet hakkım bu kadar. Anlatırsam da ne iyi ve komik ne çok kötü olmalı. Ama sonra da eften püften bulur anlattığımı, ee yani sonuç?der. Hiiç bu kadar. önemli değilmiş ki o kadar niye uzata uzata anlatmışım ki????
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder