Yıllardır sabah hariç ekmek yemiyorum, yazmıştım. Ama annem asssla vazgeçmiyor ve her öğün önüme ekmek koyuyor bazen de vurguluyor.
Belki yersin,
bu yemekle ekmek yenir,
ama koydum belki canın çeker...
Bu son kozu canını çektirmek. Canım çeksin diye abartılı bir iştahla yer bazen...
Bazen de israfla korkutur;
+ bitiremezsen bırak dökeriz napalım israf olur ama napalım????
ya da ekmeğini banarak ve arada hımmmm diyerek yer, aklı sıra beni özendirecek. Bazen gerçek olur bazen rol, ben anlarım...
+Ayyy ekmek de ne güzelmiş, ekmekle güzel oluyor, öyle kuru neye benzer...
Hiç damak zevkim yokmuş benim! Niye ekmeksiz yiyorum diye mi. Hayır ama esas ekmekle en güzel olurmuş!!
ben onun gibi değilim ki, ne yesem yarıyor denir ya, annemin de ne yesem yakıyor demesi lazım... herkesi de öyle sanıyor.. ya da umrunda değil. zaten hayatta tek yemek varmış başka da hiçç bir zevk yokmuş!!!
--- bi de intikam var... Hani çok konuşmasından, ısrarından sıkıldığımı anlamışsa. Az konuşmak ya da az yemek koymak gibi. Zaten fazla yemiyormuşum, aklınca gaz verecek ben de tabak tabak yiyeceğim. Haaa iyi etmişsin valla annecim, diyorum,,,
_______________
Keşke iyi bir kebapçı, lahmacuncu olsa, ama yok işte, ben hiç duymadım diyor. Nereden duyacaksa... Duysa gidecek sanki. Dışarda yemek yiyemez ki, sadece böyle yakınır. Ama dışarda yiyemiyorum, tiksiniyorum diye yakınmaz, güzel bir yer yok diye... Birisi bir yer tavsiye etmişse de ona muhakkak gideceğini iddia eder...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder